در چه مواقعی خواندن نماز با لباس یا بدن نجس صحیح است؟

در چه مواقعی خواندن نماز با لباس یا بدن نجس صحیح است؟

طبق نظر اکثر مراجع عظام در سه حالت اگر بدن یا لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحیح است:

۱. اول آنکه به واسطه زخم یا جراحت یا دُمَلى که در بدن او است لباس یا بدنش به خون آلوده شده باشد. (منظور از دُمَل آبسه یا جمع شدن چرک در جایی از بدن گفته می‌شود.)

۲. اگر بدن یا لباس او به مقدار کمتر از درهم (اندازه بند سر انگشت سبّابه) به خون آلوده باشد، در این شرایط نیز خواندن نماز صحیح است.

۳. آن که ناچار باشد با بدن یا لباس نجس نماز بخواند.

و در دو صورت اگر فقط لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحیح است:

اول آن که لباس‌هاى کوچک او مانند جوراب و عرقچین نجس باشد و دوم آن که لباس زنى که پرستار بچه است نجس شده باشد.

آیت الله مکارم شیرازی این موضوع را در شش صورت صحیح می‌داند:

۱. در جایی که بواسطه زخم و دمل لباس یا بدن به خون آلوده شده باشد.
۲. در جایی که خون موجود در لباس یا بدن کمتر از درهم باشد (درهم تقریباً به اندازه یک بند انگشت اشاره است).
۳. هرگاه لباس‌های کوچک مانند جوراب و عرقچین او نجس باشد.
۴. محمول متنجّس. (دستمال یا لباس نجسى که می‌توان با آن عورت را پوشانید)
۵. لباس زنی که پرستار بچه است.
۶. در جایی که ناچار است با بدن یا لباس نجس نماز بخواند. مثلاً در جایی گرفتار شده که لباس او نجس است و قابل تبدیل نیست یا وقت برای تطهیر آن تنگ است در اینجا از باب ضرورت نماز در لباس نجس صحیح است. (شرح این ها در مسائل آینده خواهد آمد.)